မ်က္ဝန္းေလး..........

မင္းနဲ့ ေတြ ့တိုင္း
႐င္ခုန္သံေတြ႐ဲ့ ထိုးနွက္မွဳေတြက
ငါ့႐င္မွာ နာက်င္ေနျပီ.....။
မိုးတိမ္ေတြလို လြင့္ပါးေနတဲ့
စိုး႐ြံ ့ မွဳေတြက ငါ့ကို အနိုင္ယူေနျပီ....။
ငါ့႐ဲ့အထီးက်န္ဆန္တဲ့
ေဝဒနာေတြကို ကုစားဖို့
ဒဏ္႐ာေတြက အသစ္ေတြျပန္ျပန္ျဖစ္လာတယ္......။
ငါ့႐ဲ့နွလံုးသားထဲမွာ ေဖ်ာက္ဖ်က္ဖို့ မစြမ္းနိုင္တဲ့
မင္းပံု႐ိပ္ေတြက
ငါ့ကို စိုးမိုးထားတယ္........။
ငါ့ကိုညိွဳ ့ယူ ဖန္းစားနိုင္တဲ့
မင္း႐ဲ့ အျကည့္ေလးတစ္ခ်က္က
ငါ့အိမ္မက္ ေတြထဲအထိ ပိုင္စိုးလို့ေနျပီ....။
ငါ့႐ဲ့ အ႐ာ႐ာတိုင္းကို မင္း႐ဲ့ မ်က္ဝန္းေလးကေပးစြမး္မည့္
အားသစ္ေတြနဲ့..........
ထာဝ႐ာ ႐ွင္သန္ သြားခ်င္မိတယ္
မ်က္ဝန္းပိုင္႐ွင္ေလး႐ယ္.........။

တဆစ္ဆစ္နာက်င္ကိုက္ခဲေနျပီး မူးေဝေနာက္က်ိေနတဲ့ေခါင္းကို
ဘယ္ညာခါ႐မ္းလိုက္ျပီး မ်က္လံုးေတြကို အတင္းအမၶွဆြဲဖြင့္လိုက္တယ္
အသက္က္ုခပ္ျပင္းျပင္း႐ူွ႐ိွုက္လိုက္တဲ့ အခိုက္မွာ ဆီအုန္းပင္ေတြျကားထဲက ျဖတ္တိုက္လာတဲ့ေလနုေအးေလးကို ေက်းဇူးတင္လိုက္မိတယ္
အ႐ုပ္ျကိဳးျပတ္ ျဖစ္ေနတဲ့ ခႏၶာကိုတစ္ခုလံုး ကို ေပါ့ပါးသြက္လက္ လန္းဆန္းလာေစ ဖ္ို့ က
ဒီအခ်ိန္မွာေလတစ္ခုကိုပဲအားကိုး အားထားျပဳလို့႐မယ္ေလ....။
တကယ္ဆို ဒီလိုမ်ဳိး အဝတ္တစ္ထည္ ကိုယ္တစ္ခုနဲ့ ေခြးေျပးဝက္ေျပး ေျပး႐တဲ့ ဘဝမ်ဳိး ေယာင္လို့ေတာင္
စိတ္မကူးမိခဲ့ဘူး
အမိျမန္မာျပည္ကေနထြက္လာခါစ ေလယာဥ္ပ်ံျကီးေပၚတက္ကတည္းက
ဘဝအတြက္႐ည္႐ြယ္ခ်က္ေတြ ႐ည္မွန္းခ်က္ေတြ အေကာင္အထည္ေဖၚဖို့ဆိုတဲ့ ဆႏၵတစ္ခုတည္းနဲ့ ဒီမေလး႐ွားကို ငါလာခဲ့တာလို့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျမဲ ေဆာ္ဩေနခဲ့တာ
အခုေတာ့ခဲေလသမွ် သဲေ႐က်ျဖစ္ခဲ့႐ျပီ ခုဆိုျကည့္ေလ ေဘးပတ္ခ်ာလည္မွာ ေတာေတြေတာင္ေတြ
ဆီအုန္းပင္ေတြကလဲြလို့ ငွက္တစ္ေကာင္ေတာင္မွမေတြ ့႐ဘူး ဟိုးအေဝးက ခြ်ဲခြ်ဲ ျပစ္ျပစ္ ေအာ္ျမည္ေနတဲ့ ဥဩသံကလည္းလြမ္းေမာဖြယ္႐ာဆိုတာထက္
႐င္နင့္စ႐ာေကာင္းလွတယ္.................. အေပါင္းအသင္းေတြလည္းေျပး႐င္းလႊား႐င္း
ဘယ္ဆီေ႐ာက္ကုန္မွန္းမသိေတာ့ဘူး
တကယ့္တကယ္အေ႐းျကံုေတာ့လည္း ကိုယ့္အသက္ထက္ ႐ိွတာမွတ္လို့
ဘယ္သူမျပဳ မိမိ မွုတဲ့ ေအး၈်င့္ေကာလင္းနဲ့လာခဲ့ျကတဲ့ကြ်န္ေတာ္တို့မွာအျပစ္႐ိွတယ္
ကြာလာလမ္ပူေလဆိပ္ကေန
ေအးဂ်င့္႐ဲ့ကားနဲ့ ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္မွန္းမသိ ေ႐ာက္မယ္ေ႐ာက္ေတာ့ ဂ်ဳိးဟိုးျပည္နယ္႐ဲ့
ေတာင္ဘက္အစြန္းပိုင္းမွာ႐ိွတဲ့ (စီနိုင္းတဲ့) ေတာျမိဳ့ေလးတစ္ျမိဳ့႐ဲ့ အဖ်ားအနားက်တဲ့
႐က္ကြက္ေလးတစ္ခုလိုပဲ အလုပ္သမားေတြေနတဲ့တစ္ထပ္တိုက္ေတြ
တ၁၇ုတ္လူမ်ဳိး တခ်ိဳ့ တေလနဲ့ အိႏၵိယလူမ်ဳိးေတြ ေနျကတယ္ လူေနအေဆာက္အံုေတြ႐ဲ့ ေနာက္ေက်ာဘက္မွာ႐ိွတဲ့ ဆီအုန္းေတာျကီးကိုေတြ ့တာနဲ့တင္ ကမာၻ ့စားအုန္းဆီ အမ်ားဆံု းထုပ္လုတ္တဲ့နိုင္ငံ ဆိုတာသိနိုင္သလို ေခတ္မေကာင္းခင္ကာလ အိႏၵိယ လူမ်ဳိး လူဆိုးသူခိုး ေတြ ႐ဲ့
က်က္စား႐ာနယ္ေျမဆိုတာကိုလည္းသိနိုင္တယ္................
တစ္နိုင္ငံမွာ လူဦးေ႐ ၁၆ သန္း႐ိွတဲ့အထဲက ၆.၉% ႐ာခိုင္နွုန္းသာ အိႏၵိယလူမဳိ်ဳးဆိုေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို့ေ႐ာက္ေနတဲ့ စီနိုင္း မွာတင္ ကိုပဲ ၆.၉%႐ာခိုင္းနွုန္းေက်ာ္ေနျပီထင္မိတယ္
မေလး႐ွာနိုင္ ငံ မွာ အိုဘာစေတး ေနထိုင္သူမ်ားအတြက္ ေအာ္ဘ႐ာစီေျကာက္စ႐ာအေကာင္းဆံုးျဖစ္သလို ကြ်န္ေတာ္တို့လို ေအးဂ်င့္ေကာလင္း တို့ စက္႐ံုေကာလင္းတို့လို့ လာတဲ့လူးေတြအတြက္ေတာ့ ေျကာက္စ႐ာအေကာင္းဆံုက အိႏၵိယ လူမ်ဳ္းေတြပဲ
ျကာ႐ိုးျကာစြယ္ကိုျကည့္႐ံုနဲ့ ေ႐႐ဲ့ အတိမ္အနက္ ကို သိနိုင္သလို ကြ်န္ေတာ္တို့ကိုျမင္တာနဲ့
နိုင္ငံ႐ပ္ျခားကေန အလုပ္လာလုပ္တဲ့ သေကာင့္သားေတြမွန္း အိႏၵိယလူမ်ဳိးေတြ အတပ္သိတယ္
သိဆို မေလး႐ွားနိုင္ငံ လြပ္လက္ေ႐းမ႐ခင္း ၁၉၅၇ ခုနွစ္ေလာက္ကထဲက ျမန္မာလူမ်ဳိး အလုပ္သမားေတြ
ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္လုပ္ေနခဲ့ျကတာတဲ့.........။
ကြ်န္ေတာ္တို့ အတြက္ အျကီးမားဆံုး အႏၱ႐ယ္ကေတာ့ အိႏၵိယ လူမ်ဳိးေတြပဲ
ကြ်န္ေတာ္တို့ က သူတို့ကို မန္က်ည္းသီးေတြလို့ေခၚတယ္
အဲဒီနာမည္ကို ဘယ္သူေပးတာလည္းလို့ေမး႐င္ေတာ့ မေလး႐ွားကိုဘယ္သူအ႐င္သြားတာလည္းလို့ျပန္ေမ
႐မွာပဲ လစာထုပ္႐က္ေတြ လူျပတ္တဲ့ ေန ့လယ္ခင္းပိုင္းေတြ ညဘက္ေတြဆို႐င္ နွစ္ေယာက္ သံုးေယာက္ေလာက္ နဲ့အျပင္ကို မထြက္႐ဲဘူး ။
ပါတာေပး႐င္ေပး မေပး႐င္ လူကို႐ိုက္မယ္ ေတာင္ပန္လို့လည္းမ႐သလို ....ခုခံလို့လည္းမ႐ဘူး
အဲသည္လို ခိုးဆိုးလုယက္ ႐ိုက္နွက္ေနတဲ့ မန္က်ည္းသီးေတြ႐ဲ့ ေလးစားသမွ ု ကို ခံေန႐တာ
ကြ်န္ေတာ္တို့႐ဲ့ အခ်စ္ေတာ္ျကီး ေအးဂ်င့္ ။
အလုပ္သမားေတြ အေပၚ ဖိနွိပ္လြန္းအားျကီးလို့